Γάτα

Ο Κουν Λονγκ παραξενεύτηκε όταν, επιστρέφοντας από τη δουλειά, βρήκε έναν ξένο δημοσιογράφο να τον περιμένει στην πόρτα του.  Δηλαδή, δεν παραξενεύτηκε ακριβώς, γιατί την «πολυκατοικία» του τήν επισκέπτονταν συχνά δημοσιογράφοι και τουρίστες για να δουν αν είναι πράγματι έτσι όπως έχουν ακουστά.  Αλλά σήμερα δεν είχε όρεξη.  Ο ξένος θα τον καθυστερούσε.  Ένας συνάδελφος από το εργοστάσιο, ο Ξινγκ, του έκανε δώρο γενεθλίων ένα σπέσιαλ τσιγάρο για να το απολαύσει και να χαλαρώσει.  Ο Κουν Λονγκ, που δεν διέθετε ούτε για απλά τσιγάρα, το εκτίμησε δεόντως.  Όμως τώρα έπρεπε να απαντήσει ευγενικά στον δημοσιογράφο που στεκόταν μπροστά του, ώστε να τον ξεφορτωθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα και να γιορτάσει με το δώρο που πασπάτευε στην τσέπη του.

« Πόσο καιρό ζείτε εδώ, κύριεεε....»

« Κουν Λονγκ.  Εδώ και οχτώ χρόνια.  Από τότε που ήρθα στην πόλη από το χωριό μου »... κλπ κλπ, η γνωστή ιστορία.   Πως χωράει άνετα σε 8 τετραγωνικά μέτρα γιατί τις 10 ώρες που δεν εργάζεται ουσιαστικά κοιμάται και βλέπει τηλεόραση ή διαπρέπει στο online καραόκε, πως δεν έχει και πολλά υπάρχοντα γιατί δεν του φτάνουν τα λεφτά να αγοράσει- αλλά καλύτερα γιατί πού θα τα έβαζε κιόλας, πως τα πάνε μια χαρά με τους διπλανούς του αν και καμιά φορά μαλώνουν στην κουζίνα, ειδικά αν κάποιος δεν καθαρίσει αφού μαγειρέψει κ.ο.κ. . Το μόνο ξεχωριστό αυτή τη φορά ήταν ο όρος που χρησιμοποίησε ο δημοσιογράφος για να περιγράψει την «πολυκατοικία» όταν μίλησε μόνος του στον φακό – «cage homes».  Ο Κουν Λονγκ είχε μάθει αγγλικά πριν φύγει από το χωριό και εντυπωσιάστηκε με την ευρηματικότητα των δυτικών να ονομάσουν τις κατοικίες τους «κλουβιά».  Ο δημοσιογράφος έδειξε ένα πλαστικό ομοίωμα γάτας.  Χρυσό.

« Η γάτα αυτή; Είστε μαγαζάτορας και την έχετε για γούρι; »

« Όχι, μου την έδωσε η γιαγιά μου όταν έφυγα από το χωριό.  Για γούρι, ναι.  Είναι η γάτα που κουνάει το χέρι της και λέει “Έλα Τύχη, έλα. Ελάτε χρήματα, ελάτε”. » απάντησε ο Κουν Λονγκ με τσιριχτή φωνή στην ατάκα της γάτας.  Μισογέλασε με τον εαυτό του, που κάποτε πίστευε σ’αυτά.  Πλέον η γάτα ήταν απλά ένα ενθύμιο της αγαπημένης του γιαγιάς.

« Η γάτα αυτή αρχικά ήταν γιαπωνέζικο σύμβολο, το γνωρίζετε κύριε Κουν ; »

« Όχι, αλλά τι σημασία έχει ; Ούτως ή άλλως όλους, κινέζους και Ιάπωνες, για ίδιους δε μας έχετε ;  »

Είχε εξαντληθεί η υπομονή του, ήταν κουρασμένος και πλέον βαριόταν να είναι ευγενικός και φιλόξενος με τον εισβολέα.  Ο δημοσιογράφος τον χαιρέτησε και εξαφανίστηκε μιλώντας στην κάμερα νευρωτικά.  

Ο Κουν Λονγκ ξάπλωσε στο κρεβάτι του με τα ρούχα, έβγαλε το τσιγάρο και επιτέλους το άναψε.  Τον ξεκούρασε αμέσως, είχε δίκιο ο Ξινγκ...τι καλός φίλος! Κοίταξε το πλέγμα που τον χώριζε από το διπλανό διαμέρισμα και σκέφτηκε πως ο όρος σπίτι-κοτέτσι ήταν πιο ακριβής από τον όρο σπίτι-κλουβί.  Τι βλάκες αυτοί οι δημοσιογράφοι...Γρήγορα αποκοιμήθηκε.

Βρέθηκε στο δωμάτιο του στο χωριό, εκεί όπου τον μεγάλωσε η γιαγιά του.  Το δωμάτιο είχε ένα μικρό παράθυρο απ’ όπου συχνά τρύπωναν σπουργίτια.  Τα τάιζε και αποκοιμόταν στο κελάιδισμά τους.  Τώρα κοιτούσε το παράθυρο και ήταν νύχτα.  Τα σπουργίτια κοιμούνταν αυτή την ώρα.  Η γιαγιά του τον είχε καληνυχτίσει.  Ήταν το τελευταίο βράδυ του εκεί.  Την επομένη θα έφευγε για την πόλη.  Η γιαγιά του τον είχε καληνυχτίσει με δάκρια στα μάτια και παρακάλια να το ξανασκεφτεί.  Ο νεαρός Κουν Λονγκ ήταν αποφασισμένος να πετύχει στη μεγάλη πόλη.  Από το παράθυρο μπήκε μια χρυσή πλαστική κουρδιστή γάτα, από αυτές που έχουν οι έμποροι για να προσελκύουν τύχη, πελάτες και λεφτά.  Ο Κουν Λονγκ τρόμαξε...πώς, πώς πετάει αυτό το πράγμα;  Σηκώθηκε στα γόνατά του και την είδε να αιωρείται στο παράθυρο.  Όμως αυτή η γάτα δεν κουνούσε το χέρι της να προσελκύσει τύχη, πελάτες και λεφτά.   Μόνο αιωρούνταν.  Ο Κουν Λονγκ παρέμεινε στα γόνατα να την κοιτάει χωρίς ανταπόκριση.  Απελπισμένος σήκωσε το δεξί του χέρι μέχρι τον αγκώνα.  Άρχισε να το κουνάει πάνω κάτω ρυθμικά κοιτώντας τη Θεά Γάτα στα μάτια, σα να ήθελε με την ενέργεια του βλέμματός του να την κουρδίσει.

« Έλα Τύχη, έλα.  Ελάτε λεφτά, ελάτε » ψέλλισε στον ύπνο του.




Το διήγημα "Γάτα", εμπνευσμένο από την παραπάνω φωτογραφία, περιλαμβάνεται στο πρώτο μας βιβλίο "Ιστορία της Φωτογραφίας" και διανέμεται δωρεάν σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία ως αυτοτελές και ανεξάρτητο τρίπτυχο.